Reisverslag van Cor en Marianne, 2010
Brazilië 16-01 t/m 9-02-2010 door Cor en Marianne van Loy, Zeeland
Het was ons derde bezoek aan
de zusters, sinds we in 2005 50 jongeren van de scholen
van zuster Odiliana en zuster Redempta te gast hadden in ons dorp bij
gelegenheid van
de Wereldjongerendagen in Keulen. Toen we in november 2006 voor de
eerste keer naar hen toe gingen hadden we niet het vermoeden dat het
niet bij één bezoek zou blijven.
Maar als je het werk van de zusters een keer in levende lijven hebt
mogen zien, dan kun
je niets anders dan superenthousiast zijn en dan wil je ook een steentje
bijdragen aan
hun werk. Vandaar dat wij ons na de eerste reis hebben aangesloten bij
de Stichting Vrienden van Brazilië.
We kwamen dit keer aan in de
zomervakantie. Op 2 februari zouden de scholen pas weer beginnen. Maar
het was ook wel eens goed om te zien wat voor een voorbereidingen er
nodig zijn om een nieuw schooljaar te kunnen opstarten. Er moeten veel
materialen
worden aangeschaft voor de scholen en de crèches en de zusters zitten op
zo'n moment
in een moeilijke financiële situatie. Want eerst moet alles aangeschaft
worden en daarna komt er pas weer geld binnen, zodra de nieuwe
leerlingen zich hebben ingeschreven. Het
is ons duidelijk geworden dat de hulp vanuit Nederland nog steeds
onontbeerlijk is.
Zeker omdat de zuster weliswaar een particuliere school hebben, maar
toch de armsten
van de streek een kans willen bieden op goed onderwijs. De staatsscholen
zijn gratis,
maar het onderwijs is lang niet op het niveau dan dat van de scholen van
de zusters. Er ontstaat dus ook een ware run op deze scholen, want na al
die jaren is wel duidelijk dat, als je bij de zusters naar school bent
geweest, je meer kans maakt op een goede baan.
En iedere ouder wil toch het beste voor zijn kind, dat is in Brazilië
niet anders. En daarom komen er veel ouders om korting vragen om hun
kind naar school te kunnen laten gaan. Voor deze kinderen moet een
aanvulling komen vanuit giften, want anders kunnen de zusters
eenvoudigweg niet de salarissen van de docenten betalen.
Het hoogtepunt van deze reis
was de eerste buluitreiking van de faculteit, voor de rich-
ting scheikunde. Drie jaar geleden begon deze studierichting in Pão de
Açúcar en nu zijn
de eerste 22 studenten afgestudeerd. Groot feest in het stadje, aan de
FAculdade São
VIcente de Pão de Açucar (FASVIPA). Op vrijdagavond 29 januari was er
een plechtige Eucharistieviering in de prachtig versierde parochiekerk
van Pão de Açúcar (de pastoor is tevens directeur van de faculteit) en
op zaterdagavond 30 januari werden de bullen uitgereikt in de aula van
de faculteit. Daarna was het groot bal op het schoolplein, compleet met
de Weense wals als openingsdans (die de Brazilianen overigens niet kun-
nen dansen, maar het hoort er blijkbaar bij). De afgestudeerden zagen er
stuk voor stuk prachtig uit in hun chique, meestal gehuurde, kleding.
de groep afgestudeerden met bul
De nieuwbouw in Pão de Açúcar
konden we goed volgen, al was het maar omdat je er
vanuit het huis van de zusters direct op kijkt. Direct tegenover de al
bestaande gebou-
wen worden nieuwe lokalen voor de faculteit gebouwd met op de
bovenverdieping een
soort gymzaal voor de leerlingen van de school van zuster Odiliana. Meer
info en foto's hierover vindt u op de pagina 'nieuwbouw in Pão de Açúcar'
onder 'lopende projecten'.
De pastoor hoopt in juli met 3 nieuwe studierichtingen te kunnen
beginnen, te weten biologie, natuurkunde en wiskunde. Het is in Brazilië
zo geregeld dat je alles helemaal
in kannen en kruiken moet hebben qua voorbereidingen om goedkeuring te
krijgen om te mogen starten. Tenminste als je voor een staatserkend
diploma gaat en dat wil men in
Pão de Açúcar. Daarom moet er eerst flink geïnvesteerd worden in
gebouwen en materi-
alen, in de hoop dat de goedkeuring er dan komt. Zo is het met de andere
drie studie-richtingen (scheikunde, pedagogiek en verpleegkunde) ook
gegaan. Dat is de eerste
keuring van het ministerie. Daarna volgt er nog een keuring tijdens de
opleiding en één
van het examen. Dan pas kan gezegd worden dat men een staatserkend
diploma heeft.
Het blijft voor de studenten en de school dus tot het laatst toe
spannend. De studie-richting scheikunde is nu dus door al die processen
heen en men kan nu met een gerust hart op de ingeslagen weg verdergaan,
want de goedkeuring is nu binnen, ook voor de toekomst.
Door de komst van de faculteit
is Pão de Açúcar er op vooruit gegaan. Er zijn, met de
komst van veel studenten van buiten, winkeltjes en restaurantjes
gekomen, taxibedrijfjes, mensen die nu kamers verhuren enz. De
algemene levensstandaard in Pão de Açúcar is duidelijk verbeterd.
Met Hanny bezochten we nog enkele projecten in het kader van de
gezinsadopties. Je
kunt er niet omheen dat deze hulp nog steeds zo noodzakelijk is. Niet
iedereen pikt een graantje mee van de faculteit, dat is natuurlijk ook
onmogelijk. Er leven nog steeds
mensen in lemen huisjes, heel erg ongezond. Er wordt weliswaar veel
gebouwd in de
regio. Dat komt omdat de regering heeft besloten om de prijzen voor
bouwmaterialen te bevriezen. Op veel plaatsen ligt zand en cement voor
de huizen en een aantal stenen. Maar, zoals gezegd, dit geldt niet voor
iedereen. Hanny nam ons mee naar een gezinnetje dat de moed had
verloren. Alles zat hen tegen, totdat de Sociedade (de stichting in Pão
de Açúcar van de zusters en de pastoor) een stenen huisje had kunnen
kopen van een
grote schenking, waar dit gezin nu mag gaan wonen. Je kon aan de mensen
zien dat er weer licht aan het eind van de tunnel gloort. Ineens hadden
ze weer hoop en energie.
Ook heeft men een paar naaimachines kunnen kopen voor enkele jonge
vrouwen die geen werk kunnen vinden en toch een gezinnetje moeten
onderhouden. Ze kunnen nu kleding gaan naaien en verkopen. Per gezin
wordt goed bekeken hoe het het beste geholpen kan worden en dan zodanig
dat het op eigen kracht weer verder kan. Ooit is dat met geld voor de
studie van de kinderen, ooit met huisraad of met medische hulpmiddelen.
Hanny
bezoekt de families regelmatig, samen met haar Braziliaanse vriendin
Marizete.
Hanny en Marizete op bezoek bij het jonge
gezin in het lemen huisje.
Tot slot willen
we u de uitspraak van enkele jongeren niet onthouden toen wij hen
vroegen wat de zusters voor hen betekenen. Zij vertelden: "De zusters
zijn fantastisch. Zonder hen was deze streek niet geworden wat hij nu
is. Doordat zij ons onderwijs
hebben geboden zijn wij allemaal welbewuster geworden. De nieuwe
generatie is niet
meer dom. Wij zullen er in de toekomst voor zorgen dat het op alle
fronten allemaal beter wordt. De generatie van corrupte politici komt in
de minderheid. Er zullen steeds meer
goed opgeleide mensen in deze regio blijven en hun plekken in de
maatschappij innemen. Wij zullen ervoor zorgen dat andere jongeren net
zoveel of nog meer mogelijkheden
krijgen dan wij." Nu maar hopen dat deze jonge mensen hun idealen kunnen
verwezenlijken.