Reisverslag van Sanne, zomer 2009
Brazilië 16-07-2009 t/m 7-08-2009 door Sanne v.d. Coer, Zeeland
Er is mij van meerdere kanten
uit al een aantal keren gevraagd om mijn ervaringen over Brazilië eens
op papier te zetten. Je weet hoe dat dan gaat. Druk met zoveel
verschillen-
de dingen, omdat het gewone leven weer heerst.
Het lijkt me nu toch het
moment om mijn ervaringen op papier te zetten. Het werk van
de zusters in Brazilië te eren en zeker ook om u te vertellen van de
werken die ze ver-
richt hebben.
Mijn droom om eens naar
Brazilië te gaan begon in zomer 2005. Toen leerden wij i.v.m.
de WereldJongerenDagen een vijftigtal jongeren kennen uit Brazilië. Een
week waren zij
in Zeeland en verbleven dan in gastgezinnen. Ik was zelf echter nog niet
echt zo heel
erg bezig met de WereldJongerenDagen in de voorbereiding. Vond het wel
gezellig, maar toen ik deze jongeren leerde kennen sloeg mijn denkwijze
zeker om. En besloot om naar
de WereldJongerenDagen in Duitsland te gaan. Maar eerst had ik mega
fijne tijd met
deze jongeren. Met de ene natuurlijk iets meer als de ander. Maar de
tijd ging snel. Veel
te snel en ze vertrokken weer naar Brazilië. Ik had beloofd ze uit te
zwaaien bij het
sportpark, maar tot overmaat van ramp versliep ik me. Zoveel indrukken,
gezelligheid en
weinig slaap. Ik had ze wel iets beloofd en nam me daarom dus voor om
naar hun toe
gaan. Te zien hoe hun leven en waar hun dagelijkse leven precies om
gaat.
Nou 7 juli 2009 vertrok ik
samen met een vriend (Felix) richting Brazilië. Heel veel
e-mails gingen vooraf, maar het was allemaal geregeld. We zouden 3 weken
gaan. En
elke week verbleven we ergens anders. De eerste week zouden we met 4
fantastische meiden optrekken in de stad Maceió. De hele week hebben ze
ons van alles laten zien. Omdat er echter te weinig geld was hebben ze
enkele activiteiten moeten schrappen.
Voor mij maakte dat echter niets uit, omdat het zonder iets te doen ook
erg gezellig
was. Deze 4 meiden, Anarielle, Kivia, Marilya en Roberta, waren
vriendelijk en erg gast-
vrij. Ze lieten ons de cultuur kennen, bijvoorbeeld het eten. Waar ik
zelf niet zo heel blij mee was, maar het was al aardig genoeg dat ze dit
wilden doen. De eerste paar dagen gingen echter wel een beetje moeizaam.
Er was geen taalcommunicatie mogelijk en dus moest met handen en voeten,
maar waar heb je het in vredesnaam over als je elkaar 4
jaar geleden maar 1,5 week echt gezien hebt? Nou al snel bleek dat er
gesprekstof
genoeg was. Maceió is een stad waar het gevaarlijk kan zijn. Veel
diefstallen worden
daar gepleegd en in de engste straatjes de ergste criminele dingen
uitgevoerd. Deze 4 meiden en een broer van 1 van die meiden beschermden
ons erg goed en vertelden ons
hoe het kwam dat er in de stad zoveel criminaliteit was en veel
diefstallen gepleegd werden. Al snel blijkt het dat het de corruptie is
die zorgt dat de rijken steeds meer krijgen/hebben en de armen steeds
armer worden en dus geen kansen hebben.
De tweede week vertrokken we
naar het eerste dorpje waar de helft van de jongeren in 2005 vandaan
kwamen. São José da
Tapera. Een rustig dorpje dat erg
netjes schoon gehouden wordt. Ik sliep bij Anarielle en haar ouders in
huis. Een erge leuke ontmoeting. Haar vader was zo blij dat hij hele
verhalen begon te vertellen en toen ik het niet snapte kwamen de flessen
met echte Braziliaanse drank op tafel. Hij wilde uitleggen dat hij
trots was op de Braziliaanse dranken en dat ik er zeker iets van moest proeven.
Helaas
heb ik hem maar heel weinig gezien. Hij moest veel van huis weg om te
werken. Haar moeder was dagelijks thuis. Ook zij was erg vriendelijk en
wilde het liefst dat ik ook Braziliaans kon spreken. Zo vertelde ze me
elke dag weer iets, maar begreep ik er niet
veel van. Aan het eind van de week kwam ik er dus achter dat ik niet
mijn eigen was
moest wassen, want ik was gast en in Nederland had Anarielle een
superfijn gezin gehad die alles voor haar deden. Zelfs de was. Deze week
werden we bij zoveel verschillende mensen uitgenodigd om te komen eten.
Er is niet veel geld daar, maar toch moest dan
de hele familie komen, want er waren 2 jongeren uit Nederland. Zo
gastvrij. En toen ze
er eenmaal lucht van kregen wat ik dagelijks in Nederland at, kreeg ik
elke dag aard-
appels. Want ze wilden niet hebben dat mijn ouders zouden klagen dat ik
teveel was afgevallen. Zo grappig.
Hier gingen we ook naar de markt. Het
is moeilijk voor te stellen. Elke maandagochtend
zijn de scholen dicht, omdat de kinderen moeten helpen op de markt.
Een drukte en alles kun je daar krijgen. Wat toch echt het vieste was,
was de vleesmarkt. De goedkoopste en lekkerste stukjes vlees kon je daar
krijgen. Koeienpoten en varkenshoofden. Wat stinkt dat zeg!
Na een hele gezellig week vertrokken
we met een stel jongeren richting het dorpje Pão
de Açúcar. Deze week moesten alle jongeren ook weer
naar school of werken en trokken
we veel op met Hannie. Hannie is een Nederlandse vrouw die daar in
dienst is bij de zusters. Zij heeft ons ontzettend veel laten zien van
hoe Brazilië echt is en hoe belang-
rijk Nederland is.
We
gingen met haar naar de achterstandswijken. Haar taak is om gezinnen te
bezoeken
die hulp heel goed kunnen gebruiken. We kwamen bij gezinnen thuis en
zagen de echte armoede. Wat kreeg ik een klap in mijn gezicht! Een hutje
van 4 golfplaten, en enkel en alleen een kookpuntje op houtskolen. En
daar wonen dan gezinnen van 3 of 4 kinderen
met hun ouders. Ouders vaak zonder werk, omdat ze niet geschoold zijn en
deze kansen ook niet krijgen. Eten wat een stukje worst was en dat dan
voor de hele week was. Hier werd ik echt geconfronteerd met hoe het
echte leven in dit corrupte land is. Er liepen kinderen rond, helemaal
vies, gescheurde en te kleine kleren aan. Dat kunnen wij onszelf ook
echt niet voorstellen. Het liefst geven we de kinderen hier elke dag
nieuwe kleren
aan. Wij (Hannie, Felix en ik) hadden een grote fles sinas gekregen en
een rol met
koekjes. Bij een plaatselijk winkeltje. Zomaar, omdat we er waren. Felix
en ik keken
elkaar aan en zagen allebei in dat dit wel echt heel diep triest was.
Daarom besloten
we deze kinderen de sinas te geven en een koekje. Wat zo
onbeschrijfelijk is, wat bijna niet goed op te schrijven is, was het
moment dat de kinderen zo blij waren dat ze eens
een keer dit kregen, zomaar. Festa, Festa! Dat moment zal ik
nooit vergeten.
 |
 |
|
|
|
Toen zag ik pas hoeveel goed
werk de zusters daar doen. Daarna had ik een gesprek
met Hannie. Zij moet namelijk wel keuzes maken die voor mij zo moeilijk
lijken. Welk
gezin krijgt wel financiële ondersteuning en welk niet? Zij vertelde me
dat ze keek naar
bepaalde dingen die het echte leven verried. Dus het kleine stukje vlees
wat daar open
en bloot hangt en de vliegen op zitten, het niet hebben van matrassen,
geen passende kleren. Dat is een moeilijke taak. Ik vroeg ook waarom
eigenlijk dit onderscheid ook gemaakt moet worden. Heel simpel, misbruik
maken van, maar ook het tekort hebben
aan financiële middelen. De zusters hebben gelukkig ook wel veel
gezinnen die ze kun-
nen helpen en studenten die ondersteund kunnen worden. Die gebeurd
allemaal in samenwerking met stichting Vrienden van Brazilië. Zij zoeken
gezinnen in Nederland die studenten of gezinnen financieel willen
ondersteunen. Erg goed, omdat dit allemaal vrijwillig gebeurd. Maar door
de keuzes die gemaakt moeten worden is er dus altijd nog
te kort aan financiële hulp. Maar als ik kijk wat daar allemaal
opgebouwd is, de 2 scholen, verschillende crèches. En dat allemaal
onderleiding van 3 hele pientere, ieder met een eigen karakter, zusters.
De zusters die horen bij de Zusters van Asten. We hebben door
de scholen heen gelopen. Spullen die gekocht zijn met behulp van de
Fiets Mee. Het is goed om te zien dat er ook echt iets mee gedaan is.
Eerst had ik eerlijk gezegd mijn twijfels hierbij, maar het is echt goed
en al het geld komt ook daadwerkelijk daar. Daarnaast de crèches. Ook
een apart verhaal. Kindjes, van de armste gezinnen, tussen
de 0 en 4 jaar, komen daar ’s morgens vroeg en worden ’s avonds weer
opgehaald. Daar worden ze dan goed gedoucht, krijgen ze 2 keer goed te
eten, en slapen ze heerlijk op
de grond of op kleine matrasjes. Dit geheel kosteloos voor de ouders en
geheel gefinancierd
vanuit Nederland. Ik kan trouwens nog echt heel lang schrijven, maar het
is zo’n grote indruk geweest. Ik heb alleen ontzettend veel respect en
eer voor 3 zustertjes (want inmiddels zijn ze al heel wat op leeftijd),
dat ze dit helemaal op hebben kunnen bouwen. Want vele handen maken
licht werk en dat bewijst zich nu dus wel. Wat met 3 (toen nog) jonge
zusters is gestart, is nu uitgegroeid tot een project waar heel veel
mensen/jongeren en kinderen in Brazilië ontzettend veel aan hebben en
daarom ook zo
blij zijn met ons als Nederlanders.
Ik heb in deze 3 weken een stukje van mijn liefde daar gelaten. Er zijn vriendschappen ontstaan waarvan ik nooit gedacht had ze te kunnen krijgen.
De Braziliëreis 2009 is een droom geweest die niemand me nog ooit kan afpakken. Een droom die mijn ogen heeft geopend naar het werkelijke leven en waar het ook werkelijk omgaat.