Complete brief van Antonio Gerônimo
Pão de Açúcar.
Ik
wil graag mijn oprechte dank betuigen voor de bijdragen die zijn gegeven
voor
mijn studie, mijn professionele opleiding en mijn ontwikkeling als mens,
want zonder
die bijdrage had niets van dit alles kunnen worden gerealiseerd. Heel
hartelijk dank.
De
werkelijke ervaringen in mijn familie, in de context van het onderwijs
en
de levensverwachting verworven in Brazilië, werden gekenmerkt door tal
van
vooruitgangen die me vandaag de mogelijkheid geven te schrijven om te
bedanken
voor de toegang die jullie me gaven in de democratisering van het
onderwijs van
Brazilië, wat eerder gezien werd als een privilege alleen voor de hogere
klassen.
Mijn ouders hebben niet de gelegenheid gehad om naar school te gaan
vanwege
financiële familieomstandigheden. Ze hebben echter altijd in de landbouw
gewerkt door
het planten van mais, bonen en katoen op de velden van de
grootgrondbezitters hier in
de omgeving. In ogenschouw genomen dat alles wat geoogst werd in de
winter
alleen genoeg was om te eten in de zomer. Met een dergelijk vooruitzicht
zou ik nooit
de kans hebben gehad om naar school te gaan. Daarbij vergeet ik te
zeggen dat
ik gehandicapt ben, want de onderarm van mijn linkerarm ontbreekt. Mijn
enige hoop
zou een pensioen zijn en volledige uitsluiting van de samenleving. Ik
was altijd serieus
in wat ik deed, voordat de zon opkwam ging ik met mijn vader op de
velden werken.
Ik ben geboren op 01-01-1980 en werd speciaal geadopteerd door de
zusters franciscanessen zr. Odiliana Smits en zr. Clementina die in die
tijd al mooi
sociaal werk deden in ons dorp. In dit verband heb niet alleen ík maar
ook heel mijn
familie geprofiteerd van de studiehulp, hulp bij de bouw van ons huis en
bij de
voeding. Hierdoor werd de droom van mijn moeder vervuld, dat ze me
geslaagd zou
zien, lezend en schrijvend, iets wat zij zelf niet heeft ervaren. Dit
alles is
alleen gerealiseerd door jullie steun, daarom ben ik jullie erkentelijk,
dat jullie
mijn levensverhaal en dat van mijn familie veranderden. Godzijdank.
Het onderwijs dat ik ontving maakte me een gelukkig man en gaf mij de
gelegenheid
om te streven naar nieuwe successen en nieuwe horizonten. Het lukte me
om de basisschool en middelbare school af te maken en mijn intrede te
doen
op de arbeidsmarkt. Ik heb een cursus gedaan in boekhouding en ben
onderwijzer.
Nu leef ik mijn leven en studeer, omdat ik nu de weg weet die ik moet
volgen
om me nieuwe successen te brengen, mede door de negatieve situatie
voorheen
in mijn leven. Nu ben ik 30 jaar en heb een eigen familie, een grote
zeggen ze dan,
ik zal ze voorstellen. Mijn vrouw heet Laize Maria
Pereira da Silva 25 jaar. en mijn
dochters zijn: Jhecy Cindy Pereira da Silva, 11 jaar; Layla Evelyn
Pereira da Silva,
8 jaar; Mikaely Raiana Pereira da Silva, 5 jaar e Laura Estefany Pereira
da Silva, 2 jaar.
Het thema van het gezin is een fundamenteel punt, want de familie heeft
de verantwoordelijkheid om onze eerste identiteit op te bouwen, de
mogelijkheid te
geven aan een persoon om sociale relaties te leren kennen. Elk offer
voor geluk. Nu
ben ik afgestudeerd in chemie, werk als leraar op een basisschool, leer
om goed te
doen zonder hoop op beloning, en het zou niet anders kunnen zijn.
Mijn dankbetuiging is voor God die ik als
eerste prijs en dank voor het feit dat
Hij zo vriendelijk en gul was voor mij, voor Zijn onvoorwaardelijke
liefde en troost,
de Hoofdauteur van meer dan één hoofdstuk van mijn leven. Dank U voor
alle successen
die U mij gegeven heeft en voor het plaatsen van al deze mensen in mijn
leven
die ik vermeld in deze erkenningen. Dank u voor uw
Vaderliefde!
Antonio Gerônimo Pereira Filho, Pão de Açúcar – Alagoas – Brasil, 14-okt. 2010.