28 mei 2008, op bezoek bij de 62-jarige Maria Soccorro.

Een wijze vrouw die veel heeft meegemaakt. Te veel om te vertellen. Haar trots weerhoudt haar ook om alle ellende te verwoorden, en wie zijn wij om daar iets

tegen in te brengen.

Soccorro is een dochter van een negerin en een blanke man. De familie accepteerde de relatie niet. Zij woonden jaren in Mucambo, een nederzetting van

Afrikaanse vluchtelingen; de paria’s van Alagoas. Ze woonden er in een huisje dat gemaakt was van bananenbladeren en modder. De moeder van Soccorro

kreeg 5 kinderen van wie er 3 stierven.

Soccorro vond haar man in Mucambo en zij kregen er 2 kinderen. Een neef vroeg hen naar Pão de Açúcar te komen om bij een boer te gaan melken. Ze woonden er in een kotje met een kap erop. De boer beloofde hen een stuk grond om een eigen huis te kunnen bouwen, maar toen hij stierf pakte de weduwe het weer af. Zes jaar geleden mochten ze van de weduwe in de huidige woning gaan wonen. Het staat echter niet op hun naam. Ze betalen weliswaar geen huur, maar wel voor licht en water. Een grote zorg blijft de onzekerheid over de woning als de weduwe van de boer komt te overlijden.

Soccorro en haar man kregen in totaal 8 kinderen. Eén jongen stierf plotseling aan een hartkwaal en een dochter werd vermoord. Met de andere kinderen gaat het gelukkig goed.

De twee kinderen die nu dood zijn zaten op de crèche toen Soccorro zuster Clémentina leerde kennen. De zuster zorgde voor de eerste hulp aan de familie. Soccorro was dolblij toen zij voor het eerst geld kreeg;
ze kon eindelijk schoenen, kleren en potloden voor de kinderen kopen. Zuster Clémentina werd ook
peettante van dochter Apericida. Deze dochter studeerde op school, maar zodra ze klaar was raakte ze zwanger, 14 jaar oud. Ze woonde bij Soccorro in huis en had een groot moederinstinct. Ze woont nu bij
een veel oudere man met kinderen, die haar niet accepteren. Ze studeert nu verpleegkunde aan de faculteit
en heeft een kleine bijdrage vanuit de gezinsadoptie.

De eerste hulp aan Soccorro stopte toen men dacht dat de boerderij van hen was, maar ze waren er alleen in dienst. Soccorro ging op de markt koekjes verkopen tot één jaar geleden. Ze mag namelijk niet meer in de
zon voor haar huid. Je ziet haar dan ook vaak met een paraplu lopen. Toen ze een keer koekjes aan het verkopen was op de markt klopte zuster Clémentina op haar schouder en beloofde haar nieuwe hulp. Die kwam van mensen in Nederland. Tot vorig jaar heeft Soccorro nooit geweten wie haar steunden. Ze stuurde
wel berichtjes naar Nederland, maar ze wist niet aan wie. Dit terwijl het Nederlandse echtpaar, tijdens bezoeken aan Pão de Açúcar, al vriendschap had gesloten met Soccorro. Iedere maand kwam er geld,

een koelkast. Zonder de hulp zou zij zich nu geschaamd hebben iemand te ontvangen. Praten over

haar armoede doet ze niet graag, zij is een trotse vrouw. Ze heeft nooit steun vanuit de politiek gehad. Ooit kwam de burgemeesterskandidaat om stemmen vragen en beloofde hen een huis als hij gekozen zou worden. Hij heeft zich nooit meer laten zien. Een poos geleden verkocht ze koekjes in de stad en kwam de burgemeester bij haar als klant. Hij herkende haar. Hij kocht haar hele schaal leeg en zei:”Nu heb ik

zoveel van je gekocht, dan kun je me wel bedanken”. Soccorro antwoordde: “Als jij me mijn huis geeft zal ik je bedanken. Ik ben een oude vrouw en arm, maar men kan van mij op aan. Jij bent rijk, maar je bent geen man van je woord”. Het tekent de trotse vrouw die Soccorro is.

Met hulp van zuster Clémentina, met de financiële hulp vanuit Nederland, maar vooral op eigen kracht en vertrouwend op God, is Soccorro een zeer gerespecteerde vrouw in Pão de Açúcar geworden.